De egolutie van een ontwerper

Ik kan het me nog goed herinneren de tijd dat ik nog van niets wist. Deze onbewuste periode van het grote niets. Wanneer ik het me heug dan heug ik niets. Zelfs niet de honger en de drift, de tepel of de tiet. Een vredig niets. Ik herinner mij zelfs de felle pijn van mijn eerste tandjes niet. Toch was die eerste beet het teken dat ik zelf iets presteren kon. Een rond litteken laat zien hoe mijn moeder in het ziekenhuis weer aan haar tepel is genaaid. (Column voor REX-magazine).